Een persoonlijkheidsstoornis hebben, is alsof er iets mis is met je. Maar ik geloof eerder dat er iets mis is met de maatschappij waar we in leven. Sommigen hebben een persoonlijkheid die snelheid aankan en er zijn er die energie krijgen van prestatiedruk, maar aan alle burn-outs en stoornissen te zien (waarvan er elke dag wel meer bij lijken te komen) gaat het voor de meesten te snel en te hard. Een teveel aan prikkels, te weinig tijd voor intieme relaties zowel op liefdesgebied, maar ook in vriendschappen en op het werk.

‘Doe het rustiger aan’, klinkt makkelijk, maar je eigen ritme vinden terwijl de rest doordendert en je voorbij gaat, geeft een angstig gevoel. Niemand wil als laatste eindigen. Het maakt me gelukkig dat er zoveel mensen open zijn over handicaps en stoornissen op sociale media. En nu draag ik mijn steentje bij. Officieel heb ik een persoonlijkheidsstoornis. Dat label kreeg ik op mijn zeventiende al, maar in de praktijk voldoe ik niet meer aan ’t stigma. Een stoornis houdt in dat je menselijke karaktertrekken in extreme mate hebt of ervaart, waardoor je niet meer kunt functioneren. Werken lukt vaak niet, maar ook in intieme relaties en vriendschappen zijn je persoonlijkheidstrekken een obstakel. Als student was ik emotioneel onstabiel en belandde ik zelfs in het ziekenhuis. Naast mijn studie werkte ik niet aan een zakcentje, maar aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Verschillende therapieën – van creatief, en bewegend tot psycho en traumaverwerking- deze leerde mij alles wat een psychisch gezonde leeftijdgenoot al wist. En nu als volwassen echtgenote, moeder en schrijver, plukken ik en mijn omgeving daar nog steeds de vruchten van. Door op zo’n jonge leeftijd al zo bewust met self care, persoonlijke ontwikkeling en zelf evaluatie bezig te zijn, is het een passie geworden, en ben ik die zorg voor mezelf en volledige acceptatie van mezelf altijd aan het perfectioneren. Snap je meteen ook de inspiratiebron achter alle content op M.o.M.

Als ik hier niet over zou vertellen of schrijven, zou je niet weten dat ik een diagnose kreeg. En daar zit hem het probleem in volgens mij. Er zijn zoveel functionerende gezellige en liefdevolle mensen met een heel gelukkig leven die hebben moeten léren zo te zijn. Ze dragen een groot geheim met zich mee en door dat label geheim te houden, houden we ook het vooroordeel in stand dat er twee soorten mensen zijn: psychisch gezonde en gelukkige mensen en ongelukkige psycho’s. Enfin, ik wil naast deze openheid ook iets delen over de manier hoe je er voor zorgt dat je alle ballen hoog houdt terwijl je met een zelfklevend label leeft.

ROUTINE is key

Bijna iedereen met een stoornis waarvan je geen idee had dat ze het hebben, heeft juíst een heel regelmatig leven. Onregelmatig slapen, eten of werken, zorgen voor schommelingen in je hormoonhuishouding, drugs en alcohol doen dat evengoed. Het eerste wat je leert als je een stoornis hebt, is routine creëren in je leven. Alles met regelmaat en met mate én alles wat stress kan veroorzaken, ga je uit de weg. Juist omdat het soms voelt alsof je minder waardevol bent of minder kan dan een ander, doe je alles een beetje meer volgens het boekje. Dat komt soms saai over, terwijl jij denkt: saai – HA! je moest eens weten.

Get your hands dirty

creativiteit, veel mensen met een stoornis gebruiken creatie als uitlaatklep voor alles wat je niet kan uitleggen of durft uit te leggen. Soms is er geen verklaring voor wat je voelt en hoe je het voelt, maar dat maakt het gevoel niet minder écht. Ook als er geen directe oorzaak is, moet je toch door je gevoel heen. Je moet het observeren, accepteren en het een plekje geven tot je er iets mee kunt. Dit misplaatste gevoel (omdat het zonder aanleiding komt opzetten) maakt eenzaam. Erover praten is vaak lastig omdat je niet kunt verantwoorden waarom het er is en dat voelt aanstellerig of erger, zielig. Schrijven, schilderen, fotograferen, koken – alles waarbij je jouw aandacht van je hoofd naar je handen kunt verzetten, helpt.

SPEAK UP, SPEAK OUT

Als je leeft met een onzichtbare handicap, word je er meester in die onzichtbaar te houden. Je optimaliseert je leven waardoor je verstoring niet in de weg komt te staan van je ambities, maar soms, heel soms bekruipt je de eenzaamheid wanneer je niet openlijk durft te spreken over je angsten, omdat je denkt dat je jezelf ermee teniet doet. Je doet je werk, de liefde of het geven vaak beter en zorgvuldiger dan je lief, je collega of je vrienden, omdat je iets te bewijzen hebt, naar jezelf vooral want die ander heeft geen idee.

Neem dit: schrijven over mijn ziekte is gedurfd, hoewel werkgevers een subsidie kunnen krijgen als ze mij aannemen (yay, participatiewet), is de kans groter dat ze aan me voorbijgaan. Het vooroordeel over een stoornis is sterker dan alle openheid die er tot nu toe over is geweest. Hoewel ik nu aan de hand van de kenmerken op gezond zou scoren, en de ziekte ook nooit benoem, is er een deel van mij dat zich altijd zal identificeren met het zieke meisje in het ziekenhuisbed. Ik hou van haar, want die herinnering van toen aan mij is wat ervoor waakt dat ik geen terugval krijg. Als je kampt met psychische problemen is het geen aanrader om in het verleden te hangen, maar je hoeft die moeilijke kant van jezelf ook niet te verdoezelen. Integendeel! Het verborgen houden van zoiets groots wat vaak een flink deel van je identiteit en je ‘why’ in het leven is, staat intiem contact met anderen juist in de weg. Je kunt dan nooit helemaal jezelf zijn en je veilig voelen in jezelf op de plek waar je bent. n Die onveiligheid en eenzaamheid die jezelf creëert door niets te zeggen, drijft je soms juist weer naar het probleem toe. Dus whatever it is, own it. Het mag er zijn, jij mag er helemaal zijn!

xo Daphny

 

Gepost door:motherofminimalists

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s