Het gaat goed maar, ‘hij is drammerig,’ ‘ze moet nog leren in haar eentje te spelen,’ of ‘ze moet nog leren voor zichzelf op te komen.’ Stel dit concept eens voor wat als dat wat jouw kindje lastig maakt hetgeen is wat hem of haar als volwassene zelfverzekerd maakt? Dat het gedrag dat we zo snel mogelijk willen afleren of bijsturen, omdat het buitensporig is of niet lekker gemakkelijk gaat, de ruwe diamant is waarmee jouw kind als volwassene straks alle hoofden doet draaien en gezelschappen laat stilvallen van bewondering.

Elke ouder kan beamen dat ieder kind een eigen karaktertje heeft. Bij sommigen zit de koppigheid er vanaf de geboorte in en leer je snel genoeg dat het huiltje of het gewurm echt niet zomaar stopt, als jij blijft volhouden. Terwijl het andere kind geen moment alleen wil zijn, een applaus verwacht bij ieder trucje, en ’t broertje dáárvan uren zoet in zijn eentje kan spelen. Een ander kindje is zo onrustig als de neten en bij iedere prikkel afgeleid, of juist een onwijze treuzelkont die altijd aan het dromen is.

Als ouders leren we dit gedrag meestal af omdat we bang zijn dat het anders de spuigaten uitloopt. We menen dat we onze kinderen moeten bijsturen zodat ze later sociaal goed in een groep liggen en meekomen met de rest. Én we willen met dreumesen en peuters ook gewoon de dag doorkomen zonder al teveel poeha en extremen. Kinderen willen laatst genoemde ook, en de kans is groot dat het ook zo zal gaan als wij als ouders en verzorgers hun eigenheid respecteren.

Van het kindje dat nooit alleen kan spelen, is het misschien niet de bedoeling om alleen te zijn. Later groeit zij uit tot een gezelschapsdier, en zij leert nu met haar maniertjes iedereen om haar vingers te winden, door al het een op een contact dat ze van je vraagt, leert ze hoe geduld werkt, wanneer het opraakt, hoe je iemand dan opnieuw de aandacht voor je kunt winnen. Ze leert hoe je op een positieve manier kunt shinen in de spotlight en vindt daar haar kracht. Als het word afgedaan door ouder en leraar als iets negatief (aandachttrekker, aansteller) zal ze deze hang naar de spotlight onderdrukken en een vals timide persoonlijkheid aannemen, waarin ze nooit helemaal zichzelf kan zijn.

Wat je in het dagelijks leven kunt doen, is het sturen van de kracht door bijvoorbeeld het meisje met instinctieve leiderschapsskills (ook wel bazig, verwend of betweter genoemd) de kans te geven de leiding te nemen in het spelletje of een beslissing te maken. Leer hem of haar wanneer het niet kan of uitkomt om de baas te zijn en leg uit waarom, maar geef ze ook evenveel opties en scenarios waarin ze dat wél kunnen zijn. Wat je ze meegeeft is onbetaalbaar- respect oftewel gezien worden voor wie jij bent en daarnaar mogen handelen, en zelfvertrouwen omdat je ze de kans geeft te groeien in dat waar ze van nature goed in zijn.

We gaan ervan uit dat onze kinderen moeten leren hoe ze leuke mensen moeten worden, maar ze kunnen net zo goed ze met hun grootste kwaliteiten geboren worden, terwijl wij ze hun kwaliteiten leren in te dimmen, zich ervan af te keren of nog erger zich ervoor te schamen.

Het zijn die karaktereigenschappen die er zeker rond de zes maanden uitspringen en soms nog eerder. Het zijn de dingen waardoor je als ouder met je handen in het haar zit, omdat iedere andere ouder er veel beter mee om lijkt te gaan. De andere ouder is niet beter in het ouderschap dan jij, maar heeft een ander kindje met een andere sterke kant. Deze eigenschappen zijn niet te verwarren met de fases waarin kinderen grenzen opzoeken en nieuwe dingen leren en waarbij ze mogelijkheden testen bij geduldige en liefdevolle ouders als wijze van experiment. In die fases draait het om open en letterlijke communicatie, geduld en liefdevol grenzen aangeven en dat on repeat.

Durf jij als ouder te vertrouwen op innerlijke authoriteit van jouw kind. Ook al lijkt het soms voor de buitenwereld op verwennen. En twijfel je soms aan je ouderschapscapaciteiten als je luistert naar het ‘koppige’ jongetje dat per se het ene speeltje wil en niets anders, of het ‘bazige’ meisje dat iedereen vertelt wat ze moeten doen en waar ze moeten staan. Het is niet zozeer ingaan op alle wensen van je kind, maar meegaan met de authenticiteit van je kind.

Gepost door:Daphny Griffioen

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s