Eten is als liefde. Een levenselixer, het voedt en verbindt. Soms is het troostend of vult het een leegte, we gebruiken het als straf en beloning, soms is het overvloedig en soms schaars. We leren van jongs af aan onze dankbaarheid uit te spreken over ons eten, in gebed als je uit een religieus nest komt, en anders wel omdat je ouders je eraan herinneren dat er mensen zijn die niets te eten krijgen. We leren wat gezond is en wat niet. Waar we veel van zouden moeten eten en waar we weinig of liever niets van moeten eten. Incoming diëten: eerder regel dan uitzondering en –hate to break it to you-funest voor je self care routine en je self worth. Eten staat voor de relatie die je met jezelf hebt en juist die hoort soeverein te zijn, vind je ook niet?

Je maakt de high vibe salade,  naar het recept van je favoriete food-goeroe, soldaat en denkt trots: ‘dit is hoe de dingen des levens moeten zijn.’ Deze nieuwe ‘routine’ van de verbeterde en nieuwe versie van jezelf hou je met goed geluk twee weken vol voor je weer zwicht voor een roomboter croissant met je dubbele cappuccino in de ochtend. Hoe kan iets wat je zo graag voor je zelf wilt toch steeds weer de mist in gaan? Een vraag die bijna iedereen zichzelf heeft gesteld. En nu een ander perspectief.. Het ligt niet aan jou, maar aan de methode die je gebruikt.

Intuïtief eten doe je zo
In het voorbeeld hierboven heb je iets gezonds bereid, maar zijn de ingrediënten ook dat waar jouw lichaam naar vraagt? Is die koude, luchtige salade dat wat je nodig hebt óf heeft je lichaam meer proteïne, vetten of kruidig eten nodig om te werken zoals jij dat van je lichaam verlangt? We kiezen ons eten zoals we bijna alle keuzes maken, we observeren en volgen de keuzes van anderen (trends) en we rationaliseren wat goed werkt en waarom, maar we onderdrukken ons onderbuikgevoel. Een onbetrouwbare raadgever, denken we vaak. Maar nu vraag ik je wie weet er beter wat je lichaam nodig heeft dan je lichaam zelf?

Probeer bij je volgende supermarkt bezoek alle gedachtes te laten voor wat ze zijn. Vraag je lichaam op de man af: welke verse en gezonde producten heb jij vandaag nodig? Ons lichaam is altijd aan het communiceren. Het fluistert in symptomen of vraagt je bescheiden om iets zoets, zouts, een bitter hapje of iets zuurs. Het is aan jou om te luisteren en vervolgens met je ratio de gezonde voeding en recepten te vinden die aan die aan de vraag van je lichaam voldoen.

Mindful eten
In alle eerlijkheid: trakteer ik mezelf nu op een croissant en koffie, hallo multi-tasking en bye bye enige geloofwaardigheid over de boodschap die ik hier deel. Treffend ook, want al de artikelen die op M.o.M. staan zijn suggesties en overdenkingen, waarvan ik hoopvol ben dat ze iemand ergens inspireren om jezelf meer en meer op de eerste plaats te zetten, maar hierin ‘slagen’ en ‘falen’ verschilt van dag tot dag, en dat mag.

Hoe vaak is eten één van de handelingen die we multi-tasken. Eten terwijl je iets kijkt, ergens naartoe loopt, even iets afmaakt of leest. Je bewust zijn van wat er in je mond gaat, geeft je een rijke smaakbeleving en maakt ruimte voor waardering voor wat je eet, maar cruciaal is, je alle zintuigen en focus nodig hebt tijdens eten. Je hersenen moeten namelijk bij de les blijven om alle voedingsstoffen een taak te geven. Wanneer je hersenen meerede tabs open hebben staan tijdens het eten, gaat het gros van al je voeding de afvoer in zonder dat alle nuttige vitaminen en mineralen zijn opgenomen in je lichaam.

Ik hoor je denken, we moeten al zoveel, nu ook nog eens mindful en intuïtief gaan eten. Maar eerlijk gezegd is het veel simpeler en zijn we het meer gewend dan we denken. Net als met slapen – de een functioneert nog op zes uur per nacht terwijl de volgende minstens tien uur moet hebben geslapen en weer een ander moet bijtanken met een powernap, hebben we met eten ook een eigen ritme. The bottom line is luister naar jou gevoel wanneer het op eten aankomt. Voor sommige producten in de supermarkt heb je een natuurlijke afkeur, dwing jezelf niet om die te eten – mijn natuurlijke afkeer is altijd vlees geweest, schijnbaar heb ik niet veel dierlijke proteïne nodig, maar als ik opeens erge trek heb in vis, eet ik dat in overvloed. Ik vraag mezelf niet af waarom… maar vertrouw op mijn instinct. Why wouldn’t you? Take (self) care, xo 

Gepost door:motherofminimalists

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s