In de creatieve sector wordt populariteit gewaardeerd. Lastig als je een introvert bent, zeer geliefd door mensen die je kennen, zeker, maar geen naam die bij iedereen een belletje doet rinkelen. In de creatieve sector zijn er tegelijk heel veel introverte mensen, veel dagdromers bij wie een kletspraatje een pauze is in het ideale met je hoofd in de wolken of in concentratie aan je werk. In mijn gedachtespinsel: hoe blijf je bij jezelf én tel je mee?

Ik geniet er van om in een barretje te zitten, maar niet om te socializen. Achter mijn laptop verkeer ik in een bubbeltje, en het geroezemoes van de koffiedates en meetings telt als achtergrondruis, zoals ’t rumoer van de televisie je huis opvult als je wat opruimt. Er is wel een behoefte om zo heel af en toe in een groep te zijn, maar dan is het fijn om te luisteren en kijken naar alles wat er gebeurt. Diezelfde bescheidenheid wordt soms opgemerkt als arrogantie, als je bijvoorbeeld stilletjes binnenkomt en de ruimte observeert zonder de aandacht op jezelf te richten en de gasten pas begroet als je een gesprek start. We genieten er meer van als iemand binnenkomt en iedereen groots begroet, dit zijn de allemansvrienden. De mensen die hoog scoren op de sociale ladder, we love them. Dit zijn de mensen waar we úren naar kunnen luisteren en kijken, zonder verveeld te raken. Zij staan graag in de spotlight en wij zien ze graag shinen.

Own it!
Mijn laatste afzegging was een uitnodiging voor het boekenbal. Een sprong in het diepe voor mij, want-wie mij kent, weet- ik ga nogal hard op elitaire dingen. Ik ben een snob. Mijn ego geniet dus van zo’n viering van prestige, met een blauwe loper, intelligente  vrouwen en wijsneuzige mannen op hun best. Ook al heb ik op geen enkele manier met de schrijverswereld van doen, behalve dat ik boeken lees op ’t strand zoals ieder ander. Wat ik de schat van een vent vertelde toen ik het feest afzegde, was iets als dit: ‘Ik ben te gevoelig voor zo’n feest. Als ’t is afgelopen sta ik of nog stijf van de adrenaline of ik fiets snikkend weg, niet van verdriet, maar om alle indrukken en emoties die ik heb opgevangen, los te laten. Het stopt niet met de huilbui op de fiets. De dagen erna slaap ik onrustig en droom ik veel over wat ik heb gezien. Heel lief dat je dit aanbiedt, ik voel me vereerd en ben je dankbaar, maar het is niet voor mij.”
Als ik even later onder de douche sta, ontspan ik volkomen en in de beslagen spiegel,    herken ik het silhouet van een brede glimlach, omdat ik begrijp hoe ik mijn ultieme bubbel heb gecreëerd. Eens in de paar weken zie ik een goede vriend en verder verwacht niemand iets van mij en wordt er niet op me gewacht. Als ik deze zin schrijf, begrijp ik hoe dit voor het gros van de lezers een meelijwekkend of zorgelijk gevoel oproept. En het is die reactie, of eigenlijk aanname die ik wil aankaarten. De veronderstelling dat deze lifestyle, een ongewenst eindresultaat is van mijn keuzes, maakt dat er een angst is. Een angst voor de eenzaamheid die ik niet voel, maar die wél veronderstelt wordt. Vroeger deed ik hierom dingen waar ik totáál geen zin in had. Even mijn gezicht laten zien, so we’re good. Niet omdat ik geen nee durfde te zeggen, maar omdat ik ’t conflict nog niet begreep. Ik vond de sociale dingen vaak wel leuk, maar  alleen om over te vertellen, het is een ego-ding. Op het event of social-ding sloop ik ’t liefst na de eerste vijf minuten weg, wat ik natuurlijk nooit deed, want dat hóórt niet. Nu sla ik de uitnodiging bij voorbaat al af, ik schedule mijn wekelijkse programma vol met: self-care, yoga, speeltuinbezoekjes, een rondje Artis en de supermarkt. Op social media laat ik van me zien wanneer het goed voelt en neem de paar volgers mee in de alledaagsheid van slow-leven. 

NEE, op álles waar je hart géén sprongetje van maakt
Cureer je leven alsof het een eenmalige tentoonstelling in het MoMa is. De beschikbare ruimte is eindig, maar de werken waaruit je kan kiezen oneindig. Dat betekent 99 keer nee zeggen op één enkele, ‘Yes please’.  Dit druist in tegen wat we hebben geleerd: ‘een gegeven paard moet je niet in de bek kijken’ en ‘wees dankbaar voor wat je krijgen kunt.’ Oftewel: shut up and be happy. Die ja is naar iets wat iemand anders voor je heeft uitgezocht ergo, jij hebt zojuist de controle uit handen gegeven. Het leven dat we hebben en de situaties en dingen die erin voorkomen zijn slechts een afspiegeling van de waarde die we onszelf toekennen. Gelukkige mensen hebben geen bijzonder gen dat geluk afgeeft, geen makkelijker leven dan een ander, ze doen niet meer of minder dan een ander. Gelukkige mensen willen niemand anders dan zichzelf zijn en cureren het leven zo dat zij écht zichzelf kunnen zijn. Als je dat doet, tel je áltijd mee.

Gepost door:Daphny Griffioen

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s