Hello, mamajetsers- soon to be– flubbertietjes, slappe huid, rimpels, vermoeide ogen en vette wilde haren. Hello, nieuwe ochtendroutine waarin je gewekt wordt door schattig gekir of tenenkrommend gekrijs en sneller dan het licht je baby aan de borst of fles doet, waarna je een ochtendselfie met baby wil maken, om te wanhopen bij hoe afschrikkend en onromantisch jij eruit ziet in de ‘ogen’ van de iPhone. Na de hectische eerste maanden waarin het voelt alsof je zonder de complete skillset wordt overdonderd door het ouderschap, horen we van vrienden en familie de geruststellende woorden: ‘geef het eventjes straks zal alles weer zoals vanouds zijn’. Goed bedoeld natuurlijk, maar ze vergeten één ding. Alles zal voor altijd anders zijn.

De eerste maanden van modern motherhood zijn even killing als magisch. Als de scherpe randjes eraf zijn, gaat alles een beetje meer vanzelf, maar gelukkig hoeft het nooit meer te worden zoals het was. Sterker nog, het kan niet eens worden zoals het was, zodra je groen licht voor de adoptie krijgt of de positieve zwangerschapstest ziet. Ouderschap is een fase zonder eind. Anders dan alle andere fases die we doorlopen in het leven – single, relatie, student, weer single, werkend, getrouwd – ben jij als ouder onverantwoordelijk-af. Het is onomkeerbaar.

Je doet niet meer wat je niet laten kan, want je leert dingen te laten waarvan je dacht dat ze bij je basisbehoeften hoorden. Slapen, bijvoorbeeld, op regelmatige tijden je bord aan tafel leegeten of douchen mét scrub- en scheersessies. Deze luxe van de kindlozen of ouders met oudere kinderen zijn voor jou een zeldzaamheid. Verdrongen naar momenten waarop goede feeën al jullie taken uit handen nemen voor de schitterende quality time waar ouders permanent tekort aan hebben.

Wat staat jonge ouders zo tegen aan toegeven aan de transformatie van je leven? *
Wat let de jonge moeder een uitnodiging af te slaan, of zelfs officieel te breken met oude vrienden? Met veel moeite of tegenzin laten we oude denkbeelden van onszelf en van hoe het gezinsleven eruitziet los. Jonge ouders komen in een bubbel terecht die een momentum kan zijn, een metaforische baarmoeder waar de nieuwe identiteit ontwikkelt die na die eerste maanden ouderschap geboren wil worden.

Tijd voor afspraakjes is niet meer
Een uurtje vrij voor een jonge moeder, is een zeldzaamheid, of je nu thuis zit of werkt. Dat uurtje inplannen met iemand die je al maanden niet meer hebt gezien, waarmee je een geschiedenis deelt, maar niet perse een heden is gewoon zonde. De koffiedate is voor intimi en zonder gespreksstof van jouw kant. Terwijl je als moeder zachter en liefdevoller wordt en ook meer liefde voor je omgeving voelt, ben je ook zo gefocust op de zorg van je gezin dat alles wat daarbuiten valt letterlijk van je radar verdwijnt. Dat is niets om je schuldig over te voelen of om je voor te schamen, alhoewel er nog zat ouders zijn die vinden dat ze die ballen wél moeten hoog houden dat ze al die sociale contacten nog moeten verzorgen zoals voorheen. Wat let de jonge moeder een uitnodiging af te slaan, of zelfs officieel te breken met oude vrienden? Soms komt je afspraak opeens niet meer uit als je een helse nacht achter de rug hebt, of lukt het niet om de deur uit te gaan, omdat je kind overdag opeens alleen maar aan het jengelen is, en niets wat je doet helpt of de bui oplost. Of wat denk je van die dagen dat de onzekerheid je overvalt omdat je kleine die eerst de liefste ooit was – door jouw superouder skills- opeens onhandelbaar is en voor nul rede vatbaar – ook weer door jouw superslechte ouderskills. In deze kwetsbaarheid en rumoerigheid van de realiteit heb je helemaal geen ruimte in je hoofd om bij te kletsen over mislukte dates of roddels op de werkvloer niet omdat de vriendin in kwestie niet belangrijk voor je is. Meer omdat je in je hoofd maalt of er over groenten te onderhandelen valt, en of je groentensmoothies gaat maken om die vitaminen je kind in te krijgen. Opeens kan de ouder in de speeltuin veel meer op één lijn zitten, omdat zij net als jij ook liever niets dan iets zegt. Of je een gouden tip geeft voor het groenteprobleem en je een leuk webwinkeltje voor kinderpakjes aanraadt.

Niet zo’n cliché willen zijn
Troosteloos oogt het, zo’n moeder die sinds de geboorte van haar kinderen zichzelf is ‘verloren’. Was altijd gezellig, maar praat nu het liefst over verschillende soorten poep, luieraanbiedingen en kinderconceptstores. Waarom zou jij jezelf verloren zijn als je een ander ritme volgt? De degradatie van schoonheid en persoonlijke ontwikkeling (carrière of anders) op de todo-list van de gewone moeder staat ons in het dagelijks leven niet aan. Is het de confrontatie met onze onzekerheid dat wij mensen een limiet hebben? Dat het leven niet zo maakbaar is als we zouden willen en dat wij geen grenzeloze kracht hebben? We willen van een moeder dat ze haar kinderen alles geeft wat ze nodig hebben, om op te groeien als gelukkige en emotioneel stabiele volwassenen met genoeg kennis en kunde om een succesvol leven te leiden, máár in het dagelijkse leven waar de kinderen niet aanwezig zijn, zien we er liever niet aan af dat het een moeder is. Zo plaatsen we de handjevol vrouwen die buitengewoon goed zijn in plannen en delegeren op een voetstuk. Moeders die inspireren omdat ze alles hebben, bewonderen we anderen roemen om hun prestaties zoals sporters, succesvolle ondernemers of kunstenaars, maar we houden ze als maatstaf aan voor de gewone vrouw. Terwijl zelfs die vrouwen op het voetstuk toegeven dat het niet is zoals het lijkt, of dat ze een heel team hebben waardoor ze de rol van moeder zo feilloos uitvoeren. Deze vrouwen laten zichzelf trots van hun mooiste kant zien, maar geven eerlijk toe hoeveel ze er in investeren. Toegegeven er bewonderenswaardig uitzien staat niemand tegen, maar die slordigheid van het leven die zichtbaar wordt als wij de spil zijn in levens van anderen zou ook een kenmerk veiligheid kunnen zijn.

De belofte van de nieuwe ouder aan de wereld
Dit huis zal er altijd voor je zijn, het familiehuis waar iedereen op elk moment voor zevenen welkom is en er altijd een kopje thee met koekje klaarstaat. Bij de nieuwe ouders moet je zijn voor de geborgenheid die je soms zoekt in koffiebars en cafés. Gegarandeerd een warm nest waar je besprongen en geknuffeld wordt, een plek waar jij de superheld bent omdat je kan voorlezen en torens kan bouwen, zo hoog… “dat is een hoge toren!”  Een thuis waar alles is zoals het is en jij mag zijn zoals je bent. De plek waar jij even stil kan staan terwijl de wereld om je heen maar doorraast. Andersom is acceptatie en erkenning dat alles voor altijd anders is en de geruststelling dat het precies is zoals het zijn moet, misschien wel het mooiste kraamcadeau dat we aan jonge ouders kunnen geven. De vrijbrief om voor onbepaalde tijd op ontdekkingsreis te gaan in je nieuwe rol als ouder. Een avond, nee – een zaterdagochtend waarop je een glas heft, op de komende vijf of tien jaren waarin vriendschappen verslijten, familiebanden op een lager pitje komen en de partner het met minder quality time moet doen. Natuurlijk met een knipoog en de geruststellende wetenschap voor de ouders dat wanneer ze na een nacht niet slapen, en een huis dat echt eens aan kant moet, zonder zwaktebod af kunnen zeggen op het geplande uitje van de vaste vriendengroep of zelfs hulptroepen kunnen verwachten, omdat jullie samen hebben getoast op dit moment waarvan ze wisten dat het zou komen.

*In dit verhaal worden moeders vaker aangehaald, omdat de tekenen van transformatie die bij ouderschap hoort en meestal meer zichtbaar is bij moeders dan bij vaders – hoewel de dadbod’s een mooie ontwikkeling in gelijkwaardig ouderschap tonen.

 

Gepost door:motherofminimalists

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s