Amsterdam, oktober 2018

Denise Aimee Rijnen is keramist. In de tweede aflevering van de portretserie: WHO WE ARE, WHILE WE ARE BECOMING praten we over eerlijk zijn naar jezelf, tijd in de natuur en ’t belang van yin voor kracht.

Denise woont in de jungle, nee niet echt, maar haar huis staat vol met planten die van de vloer tot aan het plafond reiken en als een boog over je heen hangen. Wat is je favoriete plek in deze groene oase?
“Toch wel dit hier.. in deze keuken, aan deze tafel. Ik vind het heel fijn om lekker te koken en hier kan ik lezen terwijl ik iets klaarmaak. Wil je een kopje thee of dit zelfgemaakte mixje? Het is mijn favoriete drankje.”

Deze heb je ook zelf gemaakt? Doel ik op de mokken waar we onze ayurvedische golden milk uit drinken.

“Ik ben nu eindelijk op het punt dat al het keramieke servies in huis van mezelf is. Het zijn one of a kinds of dingen waar een foutje in zit. Die adopteer ik. Ik vind het proces met klei bezig zijn… Dat is bijna iets spiritueels, dat je van een hompje klei op een draaischijf een gebruiksproduct maakt.”

 

Ik sprak eens een kledingontwerper en die zei alles heeft al zo’n weg afgelegd voordat het in jouw handen komt. Ze wilde dat mensen bewust waren dat alles wat je ziet of aanraakt een hele historie heeft van mensen die dat mogelijk hebben gemaakt. Dat iedere schakel nodig was voor wat wij als gewoon zien.
“Niet alleen mensen, ook de natuur. Neem bijvoorbeeld de klei, daar zijn miljoenen jaren over heengegaan voordat het klei werd. Daarvoor was het een steen en daarvoor weer een andere steen, allemaal krachten van de natuur.”

Vooral als je bedenkt dat je eigen tijdspanne een schamele tachtig jaar is.
“We meten alles met ons leven. Maar onze ‘snelheid’ is zo relatief. Ik volg nu een vak systeemaarde aan de VU. Om de processen van de materie waar ik mee werk beter te begrijpen. Van tektonische platen, tot aan wat er op de aarde gebeurt zoals de verweringsprocessen. Het is iets wat groter dan onszelf is en dan word je nederiger naar materie.”
Denise4

Ik vind het zo mooi als wat je doet zo doorsijpelt in alle delen van je leven. Dat is geloof ik een teken dat wat je doet authentiek is.
“Ik vind het zo logisch dat wat ik doe terugkomt in alles. Van het maken leer ik theoretische dingen begrijpen en vice versa. Ik wil een kunstproject met de Rijn doen. Dat ik hier klei uit de rivier haal en dan de hele Rijn afreis om de klei terug te brengen naar de berg waar het vandaan komt. Ik wil alle dingen van de Rijn aanraken dus niet alleen de rivieren, ook het geologische, economische en het sociologische aspect. Hoe oude mensjes reisjes maken op de rivier bijvoorbeeld en vanuit de mythologie. Het lijkt me heel vet om met al die facetten van die rivier te werken.”

Heeft het fysieke bezig zijn ook invloed op je geest?
“Als ik niet lekker in mijn vel zit en ik ga een kopje draaien dan gaat het niet werken. Nu heb ik het minder, omdat het zo in mijn lichaam zit. Maar zeker in het begin moest ik op zo’n dag niks maken. Bij het draaien moet je in center blijven anders gaat het scheef. Dan weet ik van even voor mezelf zorgen en rustig aan doen. Dat is wat ik ervan leer dat ik naar mezelf moet luisteren. Spiritualiteit gaat natuurlijk ook over in je eigen center zijn. Ik denk dat ik door draaien en centeren, dingen spiritueel ook beter ben gaan begrijpen. Dat dingen op hun plekje zijn gevallen”

 

Is het dan ook meditatief?
“Soms wel, maar je moet een balans vinden. Je bent gefocust bezig, maar moet ook een beetje ontspannen. Als ik een order heb van vijftig borden dan ben ik ook gewoon aan het knallen en dan tel ik ook af, nog 25 te gaan. Maar misschien is dat met meditatie ook wel zo, dat je het af en toe aan het uitzitten bent. Of jezelf er steeds bij moet roepen.”

Wat deed je vanochtend in het eerste uur na opstaan?
“Vanochtend deed ik wat ik vaker wil doen, maar niet altijd doe: yoga. Eerst Tibetaanse yoga en daarna een paar yin oefeningen. Tibetaanse yoga is dat je vijf sets van bewegingen doet en elke beweging herhaal je 21 keer, dat heeft weer te maken met de chakras waar je er zeven van hebt. Het is een meditatieve beoefening, omdat je hem steeds herhaalt.”

Wat doe je dan op de andere ochtenden?
“Ik neem het me voor om het altijd te doen, maar ik ga heel vaak vroeg naar de studio en dan schiet het er dus bij in. Dan is het heet water drinken, pap maken, douchen en aankleden. Vaak ga ik ook naar White label, mijn vriend brandt koffiebonen en heeft een koffiezaak hier om de hoek. Dat is wel een beetje mijn tweede huiskamer. Vaak zijn er mensen uit de buurt. Ik werk meestal alleen in de studio, dus het is ook fijn om even een praatje te maken.”

Wat betekenen zelfliefde, zelfrespect en zelfwaarde voor jou?

“Eerlijk zijn naar jezelf. Ik heb besloten om niet meer te gaan vliegen. [red: omdat het slecht is voor het milieu] Dat is een hele grote uitspraak om te zeggen, maar ik wil het liever niet meer. Je kan jezelf heel erg voor de gek kan houden met: ‘het is maar voor een keertje’ of ‘iedereen doet het’. Alleen merk ik dat als ik wel ga vliegen, ik daar juíst ongelukkig van wordt. Omdat je eigenlijk niet doet wat je gevoel je zegt, wat je wel of niet moet doen.”

Welk deel van jezelf, creatief, fysiek, emotioneel of intellectueel verlangt naar meer liefde van jezelf?
“Ik denk dat ik mezelf meer vrij moet geven. Dat ik snel in een modus kan gaan dat ik moet blijven werken en dat ik nu ben ik er beter in, maar ik kon bijvoorbeeld nooit echt een weekend vrij nemen. Dat je niks hebt gepland en gewoon spontaan een hele dag met vrienden hangt.”

Welk deel van jezelf krijgt de meeste liefde?
“Dat ik fouten van mezelf mag maken, creatief mag zijn. Aan de ene kant kan ik heel perfectionistisch zijn, maar ik heb ook het vertrouwen dat het toch wel goed komt.”

Editors note:
Daphny spreekt haar muses in hun natuurlijke habitat. Authenticiteit staat centraal, in woord en in beeld. De perfectie, als je al over een concept als perfectie wilt spreken, schuilt hem hier in de heelheid van wat is. De goede en slechte kanten van de geïnterviewde en de interviewer. MoM omarmt neuroses, perfectionisme en de angst om niet genoeg te zijn, terwijl we –hopelijk- groei laten zien, die de natuur is wanneer je accepteert wat is en tijd toestaat haar gang te gaan. In deze serie portreteer ik vrouwen vanwege hun authentieke zijn, hun creatieve zijn. Deze serie ben ik begonnen om twee redenen. 1) ik geloof dat we leren van anderen. Iedereen is in weze een leraar en een leerling in één en daar analyseer ik me ’t liefst los op. 2) jezelf toestaan te ontwikkelen betekent jezelf in ’t onbekende storten. Dit proces deel ik graag met de wereld, als project an sich. Niemand is ooit waar hij hoopt te zijn. Wanneer we bereiken wat we wensten, zijn we al zo gegroeid dat er een nieuwe ambitie aan de horizon glinstert. Het gaat om de reis, zo zeggen we. Toch zijn we zelden zo dankbaar, tijdens de reis, als we zijn wanneer we de bestemming bereiken. Deze serie gaat over die reis die we vergeten te waarderen zoals hij is. Tekst en foto door Daphny Griffioen.
Posted by:motherofminimalists

Online creative Digital editor Mom

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s