khadija op bed

Rotterdam, september 2018

Khadija El Kharraz Alami (30) is actrice en theatermaker. Je kent haar uit Penoza, Melk en Dadels en haar geprezen solovoorstelling: Nu ben ik Medea. In de eerste aflevering van de portretserie: WHO WE ARE, WHILE WE ARE BECOMING, praten we over de liefdes van haar leven en persoonlijke ontwikkeling.

Khadija haalt mij op van Rotterdam Centraal. De jongens zijn mee. Met één zwierige handbeweging pakt ze de wagen van Rocco en duurt hem voort ’t station uit.
‘Toen je me vroeg naar mijn natuurlijke habitat dacht ik eigenlijk we moeten het buiten doen. Ik ben altijd op reis. Thuis eigenlijk nooit.’

Ik zag je op Instagram drie weken terug in New York en niet veel later in Zuid-Frankrijk, waar kom je nu vandaan?
‘Ik sliep bij Femke, mijn liefde. Ze is vandaag jarig, maar moest naar Brighton voor werk. Ik zou mee willen gaan, maar ik speel morgen.’ [red: in Melk en Dadels]

Is Femke ook actrice?
‘Nee, ze is eigenaar van Aloha een restaurant aan de Maasboulevard, in het oude Tropicana. Ze werken met duurzame en lokale producten.’

Het is even stil, Khadija kijkt op en vervolgt.

‘Dit is wel liefde. Dit is mijn liefde. The love of my life. Ze confronteert me op een bepaalde manier waar ik niet voor weg wil lopen. Ze houdt een spiegel voor, waarvan ik niet gewend ben dat anderen dat bij me doen. Het is gelijkwaardig- in letterlijke zin ook. haha’

Maar wringt dat ook?
‘Soms wel.’

Leer je dan van die confrontatie? Dat je er iets mee doet?
‘Dat probeer ik. Je bewust zijn van iets is een ding maar ernaar handelen, is een tweede natuurlijk. Dus ik probeer het wel om te zetten in iets productiefs.’

Wat betekent self-care voor jou?
‘In lief voor jezelf zijn. Gewoon hier [red: in bed] liggen doe ik vaak. Muziek misschien aan en dan staar ik naar het plafond.’

Ben je bewust bezig met zelfbeeld, zelfrespect en zelfliefde?
‘Daar wil ik wel steeds beter in worden. Ik ben me er bewust van, maar het is nog niet daar waar het moet zijn. Ik vind nog steeds dat ik mezelf te veel straf en te streng ben. Dat het niet goed genoeg is. En dat is heel irritant, maar ik weet het wel.’

Doe je iets om er beter in te worden?
‘Therapie, veel bewegen en schommelen.’

Schommelen? In de speeltuin?

‘Ja, ik schommel veel. Hier heb je er twee, verderop heb je er tien en in de zaak van mijn lief is er één.’

Khadija&Rocco

Welk deel van jezelf verlangt naar meer liefde?
‘Het kind in mij.’

Maar je komt juist zo vrij over. Wil je veel in controle houden?
‘Ik wil weten waar ik aan toe ben. Als ik zeg: kom maar met je kinderen. Dan weet ik dat dit kan gebeuren – Khadija wijst naar Rocco en Sid die haar huis overhoop halen– dus dan kan ik het loslaten. Maar als iemand nu op mijn stoep zou staan met kinderen dan denk ik: oh shit, ik weet niet of dat handig is.’

Wat heb je nu ‘t meest lief in je leven?
‘Ik denk dat ik de liefde van mijn leven heb ontmoet en de liefde voor mijn vak. Beide zijn spiegels waar ik liever niet inkijk, maar toch wel doe.’

Is die confrontatie helend voor je?
‘Helend niet, maar het helpt me ontwikkelen. En alles wat me ontwikkeling geeft, vind ik fijn. Dat ontvangt liefde, yoga, hardlopen, theater en Femke.’

 

 

toneel

Editors note:
Daphny spreekt haar muses in hun natuurlijke habitat. Authenticiteit staat centraal, in woord en in beeld. De perfectie, als je al over een concept als perfectie wilt spreken, schuilt hem hier in de heelheid van wat is. De goede en slechte kanten van de geïnterviewde en de interviewer. MoM omarmt neuroses, perfectionisme en de angst om niet genoeg te zijn, terwijl we –hopelijk- groei laten zien, die de natuur is wanneer je accepteert wat is en tijd toestaat haar gang te gaan. In deze serie portreteer ik vrouwen vanwege hun authentieke zijn, hun creatieve zijn. Deze serie ben ik begonnen om twee redenen. 1) ik geloof dat we leren van anderen. Iedereen is in weze een leraar en een leerling in één en daar analyseer ik me ’t liefst los op. 2) jezelf toestaan te ontwikkelen betekent jezelf in ’t onbekende storten. Dit proces deel ik graag met de wereld, als project an sich. Niemand is ooit waar hij hoopt te zijn. Wanneer we bereiken wat we wensten, zijn we al zo gegroeid dat er een nieuwe ambitie aan de horizon glinstert. Het gaat om de reis, zo zeggen we. Toch zijn we zelden zo dankbaar, tijdens de reis, als we zijn wanneer we de bestemming bereiken. Deze serie gaat over die reis die we vergeten te waarderen zoals hij is. Tekst en foto door Daphny Griffioen.

 

Posted by:motherofminimalists

Online creative Digital editor Mom

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s