In de verte staat een boom, de bladeren lijken als groene klodders op een expressionistisch schilderij, door de stromende regen die op het raam klettert. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes om er meer in te zien dan er is. Een teken van hogere machten. Een bevestiging van mijn speciale nood. Een reden voor dit alles.

Opeens is daar weer die druk in mijn hoofd. Alsof het vol zit met bubbeltjesplastic. Peng peng, er knappen een paar. Ik ga in bed liggen en trek de deken tot over mijn hoofd op. Verstopt. Nu kan niemand me vinden. Vroeger deed ik dit ook. Ik maakte dan een klein openingetje net groot genoeg voor mijn neus en mond. Dan was ik zo goed verborgen dat geen enkel monster mij zou vinden, ook de monsters in mijn hoofd niet.

Posted by:motherofminimalists

Online creative Digital editor Mom

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s