Even heb ik geen idee meer waar zij beginnen en ik eindig. Ik lijk op een mythisch wezen waarbij er twee lichamen uit mijn borsten groeien. Elk vastgezogen aan één van mijn tepels. Dichterbij dan dit kan haast niet, en veel verder weg van mij gaan ze ook niet. Ik ben een moderne oermoeder daar waar mijn kindjes zijn, ben ik en andersom. Soms word ik er een onmens van en is het alsof ‘ik’ niet meer besta, maar meestal voel ik me krachtig en één met de natuur. Al mijn dierlijke instincten in zwang. Ja dít is het. Dat waar ik naar zocht in de existentiële crisis waar iedere twintiger doorheen gaat. De meest natuurlijke manier om mijn conceptuele zelf onsterfelijk te maken.

Maar zo had ik dit nooit geloofd voor ik moeder werd. Ik had er van gegruweld zelfs. Ja, ik wilde graag snel moeder worden, maar mijn kinderen zouden er bij komen. Meegaan in mijn ritme van werken, kopen en uitgaan. Niet andersom. Ik had mezelf als individualist ontwikkeld uit de veilige geborgenheid van een hechte familie en ik zou mijn ‘gezinsleven’ niet in de weg laten staan van status en succes. Mijn levensdoel had ik nog niet gevonden maar ik ging in op elke uitdaging en elk project dat voorbij kwam. Eén daarvan zou die passie bij mij ontlokken waar iedereen het altijd over had. Nu blijken dat dus mijn kinderen te zijn. Hoe simpel en stereotyperend anti-feministisch is dát?

Het is vast het moederlijke perspectief waar door mijn realiteit is veranderd, maar ik heb een verlangen naar natuurlijk ouderschap. Iets waarin ik in mijn jeugd onbewust mee ben opgevoed. Opvoeding zonder economische belangen, maar mét je moederinstinct en emotie voorop. Dat vrouwelijke karakter wat onhandig is in het economische stelsel, maar zo waardevol voor onze natuur. Dat ik passief genoeg kan zijn om de behoeften van mijn kind te horen. Dat ik mee voel met de emoties die mijn kinderen ervaren. Dat ik ze kan benoemen, waardoor zij ze leren benoemen. Dat ik zo uitgebreid en veel communiceer (kletst je de oren van je kop) en mijn zoontje van anderhalf nu al zinnetjes maakt.

Ik ben een voorstander van ieder geval de eerste twee jaar zo veel mogelijk ouderen want juist in die eerste jaren leren kinderen door imiteren. En hoewel ik mijn kindjes liever niet mijn neuroses en chaotische eigenschappen meegeef, wil ik wel dat ze de wereld met een positieve blik bekijken, dat ze leren dat iedereen een eigen waarheid heeft en dat jou waarheid tegelijkertijd even waar en onwaar is als die van een ander.

Nu ben ik dus allang niet meer die individualist. Ik ben gezinshoofd, mijn ‘ik’ is verdwenen naar de achtergrond en observeert hoe die verwende chaoot haar kinderen met minimale inbreng van anderen opvoedt. Je kunt er dus vanuit gaan dat ook zij verwende chaoten zullen worden. Maar hopelijk wel better and improved. Met de kennis dat onze natuur minstens zo belangrijk is als onze economie: want de een bestaat niet zonder de ander.

Gepost door:motherofminimalists

Editor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s