Mijn verjaardag staat voor de deur. En ‘t minimalisme bites me in the *ss. Precies zo verwoordde ik het tegen le boyfriend. Dat is namelijk exact hoe het voor mij voelt. Mijn verjaardag was ieder jaar weer een topdag vanwege alle aandacht van iedereen die de liefste is én door alle leuke presentjes. Maar nu wíl ik dus niks. Voor het eerst in forever. Mijn vriendinnen heb ik gevraagd naar immateriële cadeaus: ik noem een massage, een schoonheidsbehandeling of een concertje. Maar mijn lief die altijd garant staat voor extravagante cadeaus heeft mij nu niets te geven. Le boyfriend weet van dit alles en heeft het zijn missie gemaakt om het onmogelijke te doen. En zijn missie is geslaagd..

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik langer dan een maand aan het broeien ben geweest voor mijn wensenlijstje. Maar misschien wel voor het eerst in mijn leven heb ik echt alles wat ik hebben wil. Er is wel iets wat ik goed zou kunnen gebruiken en dat is een warme trui die ik overal bij aan kan trekken. Dat zit zo: ik had er vijf(!) meer dan genoeg voor een minimalist. Maar door tragische wasbeurten en gewoon slijtage zijn daar nu nog maar twee van over. En met mijn gezellige dreumes non-stop op mijn heup gaan die na één dag in de was. Nu loop ik meer dan de helft van de week in huis met een jas aan en ik draag mijn leren jas tegenwoordig als vest. Een nieuwe trui zou dus een fijn cadeau zijn. Opgelost?! Nou nee.

Dat brengt ons op het volgende ding. Ik heb na lang uitstellen de documentaire True cost gezien (aanrader!) en ik wil nu geen kleding meer uit sweatshops. Het leed dat met zo’n truitje gemoeid is, zo triest. Zowel voor mens als milieu daar wil je gewoon niet aan meebetalen. Hoe sterk en oprecht mijn emoties op het moment van schrijven ook zijn.. zodra ik word overladen met cadeaus gebeurt er dit:

Mijn niveau van hebberigheid steeg naar dat van de doorsnee Amerikaan op Black Friday door al deze verwennerij. De grijns op mijn gezicht werd groter met ieder pakketje dat ik opengriste. Ik schaamde me een beetje omdat het minimalisme samen met het inpakpapier in de prullenbak leek te verdwijnen.

De buit van verjaardag no.28:

Een trui van Rika
Dr Martens
Een jas van Fred Perry
Een parfummetje Mona di Orio – Cuir
L’art een print naar keuze van Cloud Gallery Amsterdam
Limited Magazine van Cloud Gallery

Nog nooit eerder werd ik zo verwend. Dit overtreft zelfs mijn 25e verjaardag in Parijs, waar ik tijdens de opening van dé Celine store op mijn verjaardag de triobag kreeg van Le boyfriend. Dat is overigens na drie jaar nog steeds de enige tas die ik heb, draag en wil: materialistisch minimalisme pur sang dus. Al deze verwennerij met bijbehorend brandend verlangen naar meer van dit alles zie ik als een leermoment in mijn proces naar minimalisme. En wie weet krijgen alle cadeaus wel net zo’n ere status als mijn tas.

Posted by:motherofminimalists

Online creative Digital editor Mom

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s